Старонка:Biadula.Jazep Krusynski.2.djvu/26

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная


...Яна пайшла за "яго" паправіць падушку. Жаласлівасць да хворага... "Ён" моцнымі, не як у хворага, рукамі схапіў яе...

Хацела крыкнуць, але ён адной рукою заціснуў ёй рот...

Маўчы! - шапнуў ён. - Кіну жонку і цябе вазьму. Я ачуняю...

Гудзе малатарня на гумне. Мітусіцца па дзядзінцы жоўты кажушок гаспадыні.

Наведаў хворага айцец Дзімітры.

Паглядзеў на яго адным вокам і пачаў у глыбокім раздум'і выцягваць пальцамі валасы з сваёй рэдкай барады. Нарэшце запытаўся ўстрывожаным голасам:

- Што-ж вам такое, Язэп Сымонавіч? Вам зусім не да твару хварэць.

- Рак... - застагнаў Крушынскі.

- О-о-о, сур'ёзная рэч. Дзе-ж гэты рак сядзіць у вас?

- У жываце.

Айцец падсунуў сваё крэсла бліжэй да хворага.

- А што дактары кажуць? Пры такой хваробе аперацыя патрэбна.

Крушынскі махнуў рукою:

- Адмовіліся дактары. Позна, кажуць.

Трэба на бога спадзявацца. Ён доктар над усімі дактарамі. Але-ж вы бязбожнік..

Айцец зрабіў строгія вочы.

- Верыць пачаў, рэлігійным стаў, - праказаў Крушынскі строгім голасам, усміхнуўся і хітра міргнуў папу.

Тут-жа пры ложку хворага на маленькім століку стаялі віно, закуска.

- Дык можа, бацюшка, спрабуеце гэта?

- Пры такім сур'ёзна хворым неяк нязручна.

- А мы зробім, каб было зручна! - Крушынскі засмяяўся здаровым смехам. - Хворы вып'е разам з вамі.

- Вось гэта самае разумнае. Віно святое пітво. Ужываецца яно чалавекам і ў радасці і ў горы.

Пачалі піць маленькімі глыткамі. Ад маленькіх пе-