Старонка:BNT.Valacobnyja piesni.djvu/76

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная


Да зажурыўся пан гаспадар,
Да на той гары пахаджаючы,
Белыя ручкі да ламаючы.
Да яго жана разважна была:
"Да не журыся, пан гаспадар,
Да калі будзем жыці да быці,
Мы тую гару зноў панасыпляем,
Тыны-прытыны папрытынваем,
Сады-прысады панасаджваем,
Райскія пташкі папрынаджваем".

34

Да на вялікдзень, да на божы дзень[1],
[Вясна красна на ўвесь свет!][2]
Сабіраліся, рахаваліся
Красныя малойцы-валачэбнікі.
А сабраўшыся і пайшлі сабе,
Іграючы, прыпяваючы,
Слаўнага пана да пытаючы.
Ой, ці дома ты, дома, наш пан?
Ой, хоць дома, не скажацца -
У новай каморы прыбіраецца.
Слаўны наш пан, чым ён славен,
Ці сваім дабром, ці сваім уборам?
На яго двары вялікая ўцеха,
А якая ўцеха? - Залатая гара,
Сад-вінаград, райскія птахі.
Да гэтага ж пана паехалі госці,
А якія госці? - Валачэбнікі.
Сад-вінаград яны паламалі,
Райскія пташкі паразганялі.
Слаўны наш пане, не тамі гасцей,
Не тамі гасцей, надары бардзей,
Вынесі падарак на свой новы ганак,
Капу яек да не лічачы,
Срэбра-злота да не важачы.

  1. Кожны радок спяваецца два разы.
  2. Рэфрэн паўтараецца пасля кожнага радка.