arlinamu budzieš dziejać, a nie dramać u chacie krywoj, jak dramali dahetul našyja Lawony.
Stasiuka daŭno niama. Pad pachaju stulna da hrudak prytuliŭ skarb swoj — šeść knižak. A ŭsie roznyja — čornaja, čyrwonieńkaja j jašče j jašče… A nad imi jon haspadarom, amal nia ŭłaśnikam.
Woś nahoda! Wo źjawišča! Ci jon, Stasiuk, dumaŭ jašče tydnia niama tamu nazad, što miecimie niešta takoje? Ciapier u jaho što dzień budzie świata, a knižak nikomu z dwornych nie pakaža, kryj Boža!
Užo łahčyna niedaloka j čutnaje mykańnie. Siudy pryšoŭšy spaścierahaje, što knižki nawierchu ŭ jaho. Pastuchi kryšku dwornyja, chacia j nie ŭ pałacy žywuć. Treba schawać. Tolki dzie?
Nia dumajučy doŭha — šuś ich zapazuchu pad saročku, pajaskom padpierazaŭsia tužej, kab jakaja nia šmirhanuła i na ŭsie łapatki da dziadźki-pastyra. Tawaryšy jahonyja zdajecca ŭžo zachilajuć žywinu da chaty.
— Wybačajcie, dziadzieńka, što spaźniŭsia.
— Ničoha, ničoha! tolki hladzi na druhi raz… Ciapier pamažy tym žeŭžykam.
Praz usiu nočku mrojacca Staśkawi roznyja źjawy. Pačatna dyk bačyŭ taho Lawona, jaki abrosšy wołaśsiam, kudłaty, lažyć u chacie kurnaj, čornaj, krywoj, kroź wokny sonka ŭ jaho nijak nie zahlanie, bo drewam zabityja. Płača Lawon, dy jak płača! Bolš jak sam Stasiuk, kali tatu chaŭturyli. Cień nad im, kažany z sowami lotajuć dy hukajuć u… hu!… u… hu… — byccam toj čaławiek hrešny, jakoha niačyściki wałakuć. A Lawon ani skraniecca. Stasiuk kryčyć jamu,
