— Biełaruś namalawana na pościłcy! aj-aj-aj!…
Stasiuk nia wiedaje, što j dumać užo jamu ciapier.
— Henaja pościłka, jak ty kažaš, zawiecca kartaju.
Doŭha wiali jany hutarku u dwoch. Chłapčuk i cukierkaŭ nie chacieŭ smaktać. Usio ŭsłuchoŭwaŭsia-b dy usłuchoŭwaŭsia-b. Raspluščwaŭ wočki dy dziwiŭsia na čutaje j bačanaje. Jak małanki hadzinki lacieli. Užo para j sabiracca, a chočacca papytacca ab adno, ab druhoje, dy niemahčyma.
— Chočaš iści majo ty arlanio!? Paždžy, maniŭsia knižačku ŭziać ad mianie? Pahlaniem, jakaja dobraja budzie tabie. Z henaje budzieš malicca. Jaje zwažna treba čytać. Napisana ŭ joj, jak Bohu kazaci, kali nam što treba ad Jaho, abo kali chočam addziakawać za dary biazkoncyja, što nam pasyłaje. A kali schočaš i papiajać, dyk šmat tutaka pieśniaŭ pryhožych, a Bohu ŭspadobnych.
— A wo, na tabie jašče adnu, čytacimieš jaje, kali sumna budzie na dušy, dyk pračytaŭšy, wiesialej hlanieš na świet. A henyja dźwie zaŭsiody čytaj. Sam nawučyŭšyś i śkiemiŭšy, što pišacca ŭ ich, čytaj pry druhich. Kali čaho rozum twoj nia zdužaje schapić, biažy da mianie. U dwoch mo’ chutčej ściamim. Pračytaŭšy ich, pryniasieš nazad — a ja dam tabie jašče.
A ciapier pakažy, ci ŭmiecimieš pračytać. Razharni na aby jakoj bałoncy j čytaj.
U cišynie wialikaj, što stajała na świecie, čuwać ledź-ledź tolki dryžačy hołas Stasiuka:
|
„Žyŭ na świecie Lawon, |
