Prawid byŭ adnača nad nami. Pačali braty našyja kidać dramotu swaju. Hodzi kazali žyci ŭ ździeku takim, hodzi žyć pa bydlačamu; kazali jany nam, što prydzie para nakšaja, kazali, što zahlanie sonca i ŭ naša wakonca! Tolki treba chacieć, treba imknucca, pakinuć madzieńnie, treba daznacca ab sabie, spahnać čaławieckaść swaju, što raściarušyli čužyncy, dy zdradniki rodnyja nam pa krywi!!!
Hetak kazali j ja sam toje čuŭ, dy nia ciamiŭ, što, da čaho. Jašče ja j my ŭsieńkija wačej dobra nie prakałupali, dramali jašče my ŭ swaich chatach krywych. Jany-ž nie pakidali ni rabić, ni kazać, nia hledziačy na źwiahu, škieli, jakija pačali wyčwarać kala ich.
A žyćcio, što toje woziera wialikaje, jakoje ani skałychniecca, jak lustra staić, pakul wiecier, ci z padyspodu płojmy rybkaŭ, chaj nadta maleńkich, jaho nia skranuć. A potym dyk adna chwała za adneju nawypieradki jduć, a ŭsio bolšajuć. Maleńkija pačatna, kwołyja, ledź-ledź mahčyma ich adciemić, nizadoŭha buduć mahutnymi wołatami, asiłkami, što skidajuć usieńka spyńwajučaje na sobskim ichnim šlachu. I woś tyja chwali narodnyja, što skranuŭšysia byli niadaŭna, zdajecca, chodziać ciapier ad miažy da miažy našaje Baćkaŭščyny. I nichto, i ništo ich nia spynić. Samnuć, zhomtajuć usieńka jany prad saboju!“
Tutaka hołas tatula byccam abdužaŭ; krezwym, a zyčnym staŭsia, až imhła ad jaho dryžać pačała, a skałychnuŭšysia stulnaju zasłonkaju abtuliła jaho, a skroź asnowiedź imhlanistuju bačyć Stasiuk niwy bahatyja z kałasujučym žytam, bačyć chatki pamiž pa-
