Ciapier jašče nia nadta ciamiŭ tuju mowu ab haspadaru, ale abraz baćki i jahonych hutarak, asabliwa apošniaje, žyŭcom zichacieli j dryhacieli ŭ dumkach.
III.
Zmučanamu chadźboju dy niadaŭnišniaju rastruskaju ŭ chacie wočki samyja saboju spluščwalisia, a mlaŭkaść wialikaja abchopliwała ŭsieńkaje cieła, asabliwa-ž nohi. Chočycca sieści, choć na časinku adnu. Užo j mroi ab budučynie niawiedamaj niedzie ŭciakli, nohi błytajucca, nia jduć jak treba.
Nočka ŭžo dobraja. Chaładkom z paletkaŭ ciahnie, u lesie-ž ništo jašče. Drewy zwažna sačać za maleńkim čaławiečkam, pieśniaŭ-homanu swajho nie pakidajuć, a naprociŭ — jašče strajniejšyja, jašče bolš miłazyčnyja huki čuwać ad ich. A charastwa nieba nia wykazać užo čaławieckaju mowaju, bo i tam niejkaja byccam muzyka, muzyka nat’ i nia koleraŭ, nia šmat ich na niebie ŭnačy ci j wiečaram poznym.
Kolki-ž dumajecca, hledziačy na zorki, a jany mihciać, padčas śmiajucca, kali ŭ ciabie wiasielle na dušy, padčas sum nad imi j ad ich, kali ciabie dumki-złydni apynili, što ad ich ani ŭciačy, ani schawacca. Nad nami jany najbolš sumnyja, mała kali paśmiajucca, mahčyma markotnaść našaja spawiwaje ich biadulliwaściu j harotnaściu.
Ciapier jany źwiačawajucca adnyja z druhimi, a hutarka mabyć wialikaja, bo hlanuŭšy, dyk inšyja až trasucca, chadunom chodziać, byccam swarka wialikaja ci što pamiž imi.
