|
Як зайгралі, загудзелі
Гусьлі-самаграі,
Панясьліся, паляцелі
Песьні па ўсім краі.
Ад паляны да паляны,
Ад бора да бора,
Плыве голас няўніманы,
Як-бы хвалі мора.
Аб вялікай аб старонцы,
Беларусі-маці,
Жальба страшная бясконца
Ўсё чуваць-чуваці.
Як душы таёй пакутнай,
З-пад магільнай пліты
Гоман веча ў гусьлях чутны,
Чутны звон разьбіты;
Хоць разьбіты, хоць забыты, —
Для ўсіх зразумелы,
І ад сьвіту аж да сьвіту
Слухае сьвет цэлы;
Плачуць, жаляцца спрасоньня
Гусьлі-самаграі,
Аж, здаецца, пушча стогне,
Курган уздыхае.
|
