Цярэшка пачынае пісаць надпісы на першай балонцы кніжкі пасьля вокладкі. Пры гэтым у думках лаецца:
— Чорт ведае! Пішы вось… Куды лягчэй некалькі вершаў напісаць, чымся адно прысьвячэньне на кніжцы. Трэба так пісаць, каб кожнаму трапіць пад яго густ, стукнуць цёплым словам у самае сэрца. Трэба…
Ён піша:
Ад вас я вучыўся. Вы мяне, можна сказаць, выгадавалі. Заўсёды Вы мне надавалі натхненьне сваім вогненым гарачым і родным словам. Прыміце „Галасы палёў“ — думы сэрца майго — у знак найвялікшай да вас пашаны. Заўсёды Ваш
АНТОН ЦЯРЭШКА
Цярэшка ведае: гэты дзядок-профэсар возьме кніжку, кінецца яму на шыю цалавацца і пачне ад чульлівасьці выціраць вочы.
— Ідзі сьнедаць! — чуе Цярэшка з-за дзьвярэй голас жонкі.
— Зараз пайду.
Піша на другой кніжцы:
Буду лічыць за вялікі гонар, калі пачытаеце мае „Галасы палёў“. Гэтыя вершы я пісаў, кіруючыся выключна Вашымі настаўніцкімі, каштоўным, для мяне, парадамі. Ваш духоўны сын АНТОН ЦЯРЭШКА
І Цярэшку добра вядома: гэты дзядзя скосу, адным вокам, зірне ў кніжку, падзякуе і моцна пацісьне руку.
У габінэт усоўваецца хатняя работніца.
— Астыне гарбата. Пані Мар‘я прасіла, каб ішлі сьнедаць.
— Добра.
І ён бярэцца за трэцюю кніжку:
ад маленькага Цярэшкі. Адважуся паднесьці Вам свае „Галасы палёў“. З сэрцатрапятаньнем буду чакаць Вашага слова аб гэтай кніжцы. Ваша ацэнка для мяне той маяк, які ў далейшым будзе сьвяціць на маім творчым шляху. Хілю галаву перад вашым геніем. Ваш вучань
АНТОН ЦЯРЭШКА
Гэты і на кніжку ня гляне, пахваліць кніжку і яе зьмест, зірнуўшы толькі на вокладку, і скажа: „Як найхутчэй трэба апрыскаць вашыя „Галасы“, а то ахрыпнуць. Хадзем пакуль што па кухню вып‘ем, а там пабачым“.
