41
Зрываюць маскі
ЯКРАЗ гэтай парою ўрываецца праз вакно ў габінэт Антона Цярэшкі ранішняе сонца. Яно лезе на пісьмовы стол.
А калі ў гэты час Цярэшка сядзіць пры стале, яно грэе яму левую шчаку.
Сягоньня на стале красуецца стопка кніжак — „Галасы палёў“. На вокладцы — птушкі, падобныя да самалётаў, дзераўцы, падобныя да птушак, і хаткі, падобныя да дзераўцаў. Сонца з вакна палажыла на вокладку кніжкі рыжую лапу і хоча замазаць вокладку новым колерам.
Учора Цярэшка дастаў на кніжнай базе дваццаць пяць экзэмпляраў „аўтарскіх“. Каб даць кніжку з надпісамі „ад аўтара“ толькі самым блізкім, дык набярэцца да сарака, і то яшчэ некатарыя будуць крыўдзіцца і будуць напіманаць:
— Дзядзька Цярэшка, чакаю кніжкі.
— Дзядзька Цярэшка, яшчэ мне ня далі.
— Вы пэўна забыліся, дзядзька Цярэшка.
— Дзядзька Цярэшка…
Учора раздаў служачым на базе пяць экзэмпляраў.
Прычапіліся:
— Дайце, дзядзька Цярэшка. Мы пастараемся распаўсюдзіць вашу кніжку.
Ён насьпех пісаў хімічным алоўкам. Пры гэтым няпрыемна было пытацца як завуць. А прыходзілася. Ён пісаў:
„Ад аўтара“,
„На памяць“,
„Паважанаму“,
„Дарагому“,
„З пашанай“.
Тое самае і ў кнігарні трэба будзе даніну аддаць. А як не дасі, калі ад гэтых „дарагіх“ і „паважаных“ залежыць продаж кніжкі? Купіш і дасі.
— А вось упяршыню Язэпу Крушынскаму не дасі.
Заўсёды той атрымліваў Цярэшкавыя кніжкі з самымі гарачымі надпісамі… Цяпер ён недзе далёка, дзе салаўі пяюць…
На дварэ сонца, мароз і вецер. У габінэце сонца, прытул і цяпло.
