33
Ці выратуецца
ХІТРЫКІ на гэты раз ня чуваць у голасе Троські. Крушынскі вывучае ўсе маршчынкі на яго твары. Змрок парадзеў. Атрамант вакон разбаўлены вадою. На ўсходзе неба пажарышча раніцы. Нехта разьвешвае па небе акварэлі, замазвае адны і малюе новыя. На дзядзінцы павольна вызваляюцца са сьлепаты змрокаў абрысы будынкаў. Хваёвае бярвеньне насупроць вакна адлівае кракадзілавай скурай.
Пад сьпевы вясёлых ранічных птушак Крушынскі думае невясёлыя думкі. Яны расшчапіліся ў яго на дзьве часткі, як зьмяіныя языкі. Гаворыць да Троські адно, а мяркуе другое. Пацее, задыхаецца, не хапае паветра.
Уважліва раіць, пытаецца, а ў той-жа час пасылае самому сабе дэпэшы-маланкі.
Да Троські:
— Кепска зрабіў, што дзе-небудзь у лесе не схаваўся на дзень-два.
Самому сабе:
…Паеду ў Менск да сваякоў і адтуль уцяку. Грошы ёсьць. Буду жыць пад чужым дакумантам, як той аграном.
Голас Троські:
— У лесе хавацца баяўся. Цяпер позна. Яшчэ хто ўгледзіць…
Крушынскі да яго:
— Пашоў-бы да Пархамчука.
Самому сабе:
…А можа лепш перадаць млын сельсавету. Можа зноў выплыву наверх? Пацук у ваньне? Глупства…
Голас Троські:
— Я-ж табе казаў, што небясьпечна ў Пархамчука… Блізка ад комуны.
Крушынскі да яго:
— Добра, я цябе схаваю.
Самому сабе:
…Перадам яго ў рукі ўлады. А што будзе, калі ён на судзе выдасьць Пархамчука, а той — мяне? Спакайней усё-ж такі схаваць яго да вечара, а пасьля няхай ідзе, куды хоча… Не! Узмацню свае пазыцыі, калі выдам Троську… А каб замесьці сьляды…
