— Дзядзя, аз-два-евай!
— Як гэта аз-два-левай?
— Як піонэй!
— О, дык ты аб піонэрах ведаеш?
Пайшлі ў хату. Мэра запаліла невялічкую лямпачку. Паставіла ежу на стол.
— Бліны цьвёрдыя, дык можа лепш тварог з хлебам будзеш, швагрок, есьці?
— Сяг‘ёк, сяг‘ёк казе мама.
— Ціха ты, папугай!
— Мама казе „папугай“…
— Дай дзядзю есьці!
— Даю! (бярэ авалак хлэба) На, дзядзя!
Сьмех.
Мэра да Зоркі:
— Ідзі спаць, Зорка.
— Не хацу…
Вокал лямпачкі на стале сьветлы круг. Па хаце клубіцца змрок. Зорачка сядзіць ў дзядзі на каленях, перашкаджае есьці.
— Дай дзядзю есьці!
— Дам!
Праз хвіліну яна засыпае ў Міколы на руках…
— Напрацавалася малая за дзень. Мікола асьцярожна перадае Мэры дзіцё. Мэра кладзе яе на ложак і падыходзіць да Міколы.
— Колькі я даведаўся тут пра Крушынскага! Як гэта, Мэра, можаш маўчаць? І ўсе вы тут!
— Ціха, малую разбудзіш. Небясьпечна аб ім гаварыць.
— Усе вы яго баіцёся.
— Усюды яго людзі.
— Мы іх раскапаем!
Мікола заўважыў, што Мэра занепакоілася, пацягнулася да яго тварам, нібы нешта цікавае хоча яму сказаць. Са страхам у чорных вачох адсунулася назад. Яна павялічыла агонь лямпы, ціха падышла да ложка, тканінай затуліла Зорачку ад сьвятла.
— Ты, Мэра, нешта хацела сказаць мне?
— Так… не…
Яна пачырванела. У яе вачох зноў нешта мільгнула і схавалася.
…Сказаць ці не?.. Пра Крушынскага…
Мікола ня здымае з яе вачэй.
— Ты падобна цяпер да маёй жонкі.
— Родныя сёстры.
— Нешта хочаш мне сказаць…
Трэснула шкло ад лямпы. Мэра ўздрыганулася. Зьменшыла агонь.
Мікола не адстае:
— Гавары…
