Перакройваў па-свойму народныя казкі, дзе ў сымболіцы жывёлін, вятроў і дажджоў чулася зьмяінае сыканьне яго захаваных настрояў. У шматплянавасьці „Галасоў палёў“ ён шпурляўся сумам і радасьцю з такім спрытам, што няспрытны чытач ня ведаў, дзе канчаецца сум і дзе пачынаецца радасьць, чым выклікан сум і чым выклікана радасьць. „Галасы Палёў“ былі ахоплены густым туманам іншасказаў. Словы ў радкох сьлізгаліся, як дзеці на гладкім лёдзе, закручваліся ў петлі зьвярынымі сьлядамі. А калі-ні-калі „галасы“ па Цярэшкавых „палёх“ станавіліся нахабнымі, вільгатнелі сьліною бясьсільнай злосьці, тады маскі адпадалі з іх смуроднымі струпамі, і выцьцё ваўкоў гучэла і разьлягалася пошчакамі, бо звычайна „галасы” задыхаліся ў масках. З рыфмаваных радкоў адкідваўся чырвоны пясок.
„Галасы палёў“ былі закончаны.
— Трэба параіцца са сваімі, — думае Цярэшка. — На гэта ёсьць свая цэнзура.
„Галасы палёў“ былі закончаны.
Цяцер трэба было, нібы прадмову да іх, кінуць ў масы атручаны газ анонімнага вершу. На гэта былі свае майстры — спэцыялісты па падробцы стыляў, спэцыялісты па распаўсюджваньні і розныя іншыя спэцыялісты.
Будучы „маршалак“ (чалавек бяз знакаў прыпынку) глядзеў на гэту справу, як філёзоф.
— Гэта маё вялікае значэньне ў нашай працы.
Цярэшка сягоньня апошні дзень у Курганішчы. Увечары едзе ў Менск. Трэба яшчэ запісаць пару казак. Бярэ хэмічны аловак і тоўсты сшытак паперы. Настачка і Мзей у‘юнамі каля яго.
— Пойдзем, дзеткі, паслухаць казкі ад старых.
— Не хачу, — кажа Настачка, а за ёю і Мзей.
— Чаму?
— Настаўнік гаварыў, што гэткія байкі ня варта слухаць дзецям.
— Гыш ты! — Сьмех Цярэшкі злы і нэрвовы. — Да дзяцей дабраліся!
Вогненым мядзьведзем сонца ўзвалілася на Курганішча.
Па дзядзінцу босай нагой ня ступіш: пясок — прысак.
Цярэшка насунуў на лоб белую кепку і пайшоў млявым крокам да Драздоў і Дзятлаў. Некалькі дзён ня быў у Галавы і Сухарукага.
У апошні раз Галава скардзіўся на здаровўе:
— Нешта сярэдзіна баліць!
Цярэшка ідзе пясчанай дарогай. Далягляд атулены жоўтай заслонай узгорку, які лёг грудзьмі папярок дарогі. З таго боку ўзгорку чуваць ня то пчаліны гуд, ня то людзкія галасы ў працяглым урачыстым сьпеве.
