Па жоўтай дарожцы ў садзе Драчыха заўважыла некалькі сучкоў, чысьценька падабрала і палажыла каля старой яблыні.
Ішла ў клюб. Гукі „Грыбнага вальсу“ ледзь чуваць былі. Затое гул галасоў плыў на вялікі дзядзінец з адчыненых вакон разам з палосамі сьвятла.
У тлуме ніхто не заўважыў, як Драчыха ўвайшла ў клюб.
…Чамусьці сягоньня людзі ажыўлены больш, чымся звычайна.
Камунары спрачаюцца, махаюць рукамі.
З урыўкаў гутаркі Драчыха толькі адно ўлавіла:
— Драчык правільна напісаў.
— Драчык перахапіў мерку.
— Ён нахлусіў.
— Ён праўду сказаў.
— Не, не.
На розныя лады людзі мяркуюць пра яе мужа.
— Што тут такое здарылася? — устрывожылася Драчыха.
Яе муж сядзіць тут-жа на канапе і маўчыць. Вочы ў яго такія строгія, што лепш да яго цяпер не падхадзі. Ён пускае ў гару над сваёй галавою махорачны дым і здаровым вухам зацікаўлена прыслухоўваецца да гутарак.
Сьвятло ў клюбе няроўнае. Па сьценах мітусяцца людзкія цені. Плывуць празрыстыя цені па розных портрэтах і плякатах. Затуляе цені куток бязбожнікаў. Эгіпэцкія, кітайскія і хрысьціанскія богі на хвіліну выступаюць у сьвятле, а вось іх зноў пакрыў цень. Строгія багі злуюцца. Мітусеньне сьветаценяў робіць іхнія вочы жывымі, мігатлівымі.
На сьцяне над піянінай цэлы шэраг малюнкаў з каньмі.
Коні, рознага выгляду і масьці, красуюцца на плякатах. Пад кожным плякатам розныя парады пра гадоўлю каня, пра выбары каня, лячэньне.
Цікавяцца ў комуне гадоўляй коняй. Комунарскія коні славяцца на ўвесь раён.
Каля аднае сьцяны ціснуцца людзі.
— Чытаць нельга, адступецеся! — крычыць Калістра. — Не шкляныя вы. Нічога ня відаць!
Людзі адступаюцца і зноў падыходзяць.
На сьцяне сьвежы нумар газэты „Камунар“. Газэта напісана ад рукі буйнымі роўнымі літарамі. Дзе-ні-дзе, паміж слупкамі тэксту, красуюцца карыкатуры. Набела ўсю газэту перапісала настаўніца, якая ледзь чутна наігрывае цяпер ня піяніне „Грыбны вальс“. Здаецца, шго коням грае. Яны нібы прыслухоўваюцца з малюнкаў — нярухомыя, у розных позах.
Настаўніца ціха перабірае пальцамі клавішы і адным вухам ловіць людзкую гутарку.
