Перайсці да зместу

Старонка:Язэп Крушынскі. 2-я кніга (1932).pdf/198

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная

— Гэта ўжо новая стацьця… — Ён задумёна пачаў гладзіць бараду.

Як сабе хочаш. Я застануся пры стаці, а ты пры долярах.

Устрапянуўся рыжы Пархамчук. Вочы яго пацямнелі. Ён хрыплым голасам прагаварыў:

— Навошта цягнеш у мяне жылы? Калі захачу, дык астанешся, пры такой стаці, ад якой ўсе тыя, хто з Балаховічам арудавалі, даставалі пашпарт на той сьвет…

Троська падскочыў на месцы, нібы наступіў на вострае шкло босымі нагамі.

— Ведаеш, д‘ябл рыжы, з гэтым жартаваць не дазволю! У адзін момант адкручу табе рогі разам з галавою.

Пархамчук адсунуўся. Паводле твару Троські, які ў адну хвіліну зрабіўся страшэнным, ён пабачыў, што лепш з ім не жартаваць, і ён прымірэнча сказаў:

— Супакойся. Груган гругану вочы ня клюе.

Яны сышліся.

Пархамчук згадзіўся даць Троську пяцьдзесят даляраў.

Вышаў у сенцы. Нейдзе доўга капаўся, пакуль дастаў грошы. У дадатак прынёс маленькую аптэчную бутэлечку.

Троська ледзь пачуў яго шэпт, які, здавалася, плыў з рыжай барады. Нібы не Пархамчук гаварыў, а нехта іншы:

— Гэта такая штучка, што як адну макавінку з пудэлачку на язык паложаш і — капут… Харошая штучка! Гэтым можна цэлае стада атруціць. Ідзі! Шчасьліва! Глядзі! каб сам не… — Пархамчук строга пальцам кіўнуў. — Асьцярагайся…

Цёмная дажджлівая ноч.

Неба — чорны атрамант. На дварэ хутараніна шушукаюцца рабіны.

Стаіць гаспадар на ганку і прыслухоўваецца…

— Ведаем… ведаем… — шапочуць рабіны.

— Ведаем… ведаем… — кажуць дажджавыя кроплі і падаюць з даху тонкімі ніткамі.

— Ведаем… ведаем, — падміргвае ночная цемень.

Троська пашоў.

Пархамчук быў і рад і ня рад:

— А можа яшчэ варта было пачакаць з „гэтым“? Ці правільна я зразумеў словы бацюшкі пра божыя кары?

Хлюпае дождж, барабаніць па даху, хвіліны лічыць; раз-два-тры… раз-два-тры… — цёмныя хвіліны ночы.

Страх напаў на Пархамчука.

Праз вакно сьвеціць невялікая лямпа, кідае ў цемры ночы яркія плямы. Серабром адліваюць бурбалкі ў лужынах.

— І навошта лямпа гарыць?

Узяўся за клямку, каб у хату ісьці і патушыць ляпму, ажно чуе — нехта месіць гразь каля брамы. Квохчуць у гразі з нейкім прыкрым прыцмокам чалавечыя крокі.