вільна ва ўвесь голас і такіх Міколаў Ярэмчыкаў многа вось да чаго дайшлі мы інтэлегенты нас сьцёбаюць пугамі Міколамі Ярэмчыкамі.
„Маршалак“ і „прэм‘ер“ усьміхаліся.
Гаспадар меў з сабою ў кошыку некалькі бутэлек віна, тарты, яблыкі.
Ён пачаў частаваць гасьцей.
Дзе Цімафейчык? — запытаўся Цярэшка.
— Пашоў да хаты, — сказаў Крушынскі.
— Каб ён са злосьці не паехаў адзін у горад на аўтомобілі, — заўважыў профэсар ад дзіцячага лемантара.
— Ня зробіць гэта, — супакоіў чалавек бяз знакаў прыпынку.
— Кінем аб гэтым, шаноўныя госьці! — папрасіў гаспадар. — А на савецкую ўладу сапраўды няма чаго наракаць. Глядзеце вось справу з пасёлкамі і хутарамі. Мне здаецца, што гэта вельмі добрая рэч.
Згодзен, згодзен, Язэп Сымонавіч! — усхапіўся чалавек бяз знакаў прыпынку і пачаў на гэты раз устаўляць знакі прыпынку ў сваю гутарку. — Пасёлкі і хутары — добрая справа, добрая! Гэта паказвае толькі, што бальшавікі, калі хочуць, дык тое-сёе пераймаюць і ад эўропейскай культуры. Ня так ужо страшна. Калі яны ва ўсім пойдуць па такой дарожцы, як хутарская гаспадарка, тады і я бальшавіком зраблюся!
Цяпер ён быў падобны да нейкага трынаццатага і ў хрысьціянскай мітолёгіі няіснуючага апостала.
Над дрэвамі з няпрыемным крыкам праляцела плойма варон.
— Паляцелі за граніцу, — сказаў Крушынскі. — У Польшчу захацелі. З блізкага клёна пасыпалася пара чырвоных засохлых лістоў. „Прэм‘ер“ мэлянхолічна зірнуў на ўпаўшыя лісты, пагладзіў пяшчотна руку аб руку і шапатлівым голасам запрарочыў:
— А ўсё-ж такі пральлецца тут нямала крыві!
У яго словах чулася вялікая ўпартасьць, як даўней у Галілея, калі ён сказаў: „А ўсё-ж такі яна кружыцца!“
Госьці на гэта нічога не сказалі. І невядома было, ці хто з іх згодзен з гэтай думкай, ці не.
„Прэм‘ер“ паглаздіў ружовымі пальцамі бронзавую лысіну і паўтарыў сваё прароцтва:
— А усёж-такі пральлецца тут нямала крыві…
Госьці быццам ня чулі.
— А ўсё-ж такі… пачаў ён у трэці раз, нібы прыпеўку, махнуў рукою, не дакончыў і выняў з кішэні срэбны портсыгар.
„Маршалак“ слухаў ды усьміхаўся. Выглядала, нібы ён ўсіх экзамэнуе і вось, праслухаўшы ўсе развагі, зараз скажа, хто вытрымаў экзамен, а хто не.
— Шаноўныя госьці, пійце і закусвайце, — лемантаваў гаспадар. — Выбачайце, што гаспадыні тут няма. Яна ад дзіцяці адыходзіць баіцца.
