— Шу-шу-ш?
— Шу-шу-шу.
— Дзе мама?
— Мама ў Менску.
Вада ў рацэ мяняла колеры. У пагодны дзень яна была празрыстая, нібы тонкае фіміграннае шкло. Сонечные зайчыкі гралі на самым дне — на залатым пяску. Часам з-пад зялёна-імшыстых карчоў высоўваліся цэлыя статкі срэбных плотачак. Настачка і Мзей прыносілі ім сыру. Крышылі на драбнюткія капелькі і кідалі ў ваду. Плотачкі глыталі белыя іскрынкі сыру. Дзеці радаваліся. А вось хутка будзе дождж. Сіня-шэрыя хмары праглынулі сонца. Вада такая, нібы хмары ў рэчку кінуліся. Заржавела залатое дно.
— Дзе мама?
— Мама ў Менску.
Так плыў дзень за днём, тыдзень з тыднем. Мамы ўсё яшчэ няма.
Дзеці пачалі злавацца на бацьку, узненавідзелі Стэфку.
Настачка аднаго разу сказала Мзей:
Папрабуем інакш пытацца, можа тады прыедзе мама.
Сустрэлі Стэфку.
— Калі мама прыедзе?
— Заўтра.
Сустрэлі бацьку.
Тое самае.
Дзеці ўставалі кожны дзень раненька-рана. Яшчэ Стэфка спала, яшчэ бацька нешта ў нос праз сон сьпяваў. Давай будзіць Стэфку, бацьку.
— Мама прыехала?
— Не.
— Вы-ж учора сказалі, што заўтра прыедзе?
— Заўура і прыедзе.
Часам доўгадзюбыя, цыбатаногія буслы спацыравалі на пагорку пад бярозамі. А вось стаіць бусел на аднэй назе і думу думае. Мзей таксама стаіць на аднэй назе. Настачка сьмяецца. А то недзе блізка-блізютка над самым вухам як раздасца голас… Аж задрыжыць Мзей.
— Ку-ку?
— Ку-ку.
— Баюся…
— Ня бойся, Мзей, гэта зязюля.
Дзеці няпрыкметна для саміх сябе пачалі адвыкаць ад мамы. м было цяпер досыць толькі гутаркі аб ёй.
Шмат незразумелага для сябе ўгледзелі дзеці.
Цёця Стэфка з бацькам нейк інакш між сабою раней абыходзіліся, калі мама яшчэ не паехала ў Менск. Раней, пры маме, Стэфка называла бацьку „Язэпам Сымонавічам“ альбо „таварышом Крушынскім“. Цяпер кажа да яго „мой хлопчык“, альбо
