— Ідзеце адгэтуль! — крычыць Стэфка незнаёмым голасам.
Дзеці варочаюцца ў „салён“.
Няма да каго прытуліцца. Маці ў Менску. Бабуня, якая жыла ў іх некалькі год, яшчэ зімою ў Польшчу паехала.
Настачка пачынае ад нуды барабаніць на старым сапсутым фортап‘яне, Мзей наводзіць стары гадзіньнік.
Фортап‘яна выдае хрыплыя, дрыжучыя гукі, а гадзіньнік урачыстым басавым тонам пачыцае біць свае дванаццаць разоў.
— Ціха вы там! — крычыць Стэфка з спальні.
Тады дзеці выходзяць на двор шукаць бацьку. Калі дзе-колечы знаходзяць яго, спыняюць.
— Дзе мама?
— Паехала ў Менск.
Бацька таксама адварочвае ад іх свой твар.
— Дзеці, я часу ня маю… Мне трэба ісьці…
— Пачакай, татка…
І тут пачынаецца заўсёды адна і тая самая гутарка паміж Настачкай і Язэпам Крушынскім. У часе гутаркі Мзей глядзіць то на Настачку, то на бацьку — ловіць і глытае кожнае слова.
— Чаму мама дамоў ня едзе?
— Прыедзе…
— А цукерак прывязе?
— Прывязе.
— А шапачкі мне і Мзей купіць?
— Купіць…
— А крычаць на нас ня будзе?
— Ня будзе…
— А гуляць нам дазволіць?
— Дазволіць…
— А будзе нам тады шмат весялей…
— Будзе весялей…
— Няхай толькі скарэй мама прыедзе. Мы, татка, яе слухацца будзем, добра?
— Добра…
— Чаму ты, татка, не такі, як раней?
— Мне часу няма…
Крушынскі ўцякае.
Дзеці зноў адны.
— Што гэта ў нас такое робіцца? — дзівіцца Настачка і давай рукі ламаць, як дарослая.
Мзей плача.
Яны пачынаюць глядзець на бацьку, як на чужога.
Ужо некалькі тыдняў, як пані Ганны няма ў Курганішчы. Дзеці ня бачылі, як маці паехала ў Менск. Прачнуліся аднаго разу раніцою і не знайшлі бацькоў ў хаце.
— Дзе бацькі, — запыталіся дзеці ў Стэфкі.
