— Іван Мацьвеевіч галодны! — сказала яна мужу з дакорам і бліснула на яго злоснымі вачыма.
Голад Івана Мацьвеевіча заўсёды надаваў жывой рупнасьці і клапатлівасьці жонцы Крушынскага.
— Гэта не навіна, што я галодны, чаго непакоіцца? Я заўсёды галодны. У мяне галоўны лёзунг — есьці, есьці і яшчэ раз есьці!
— Вы пакуль што, Іван Мацьвеевіч, сілкуйцеся! А я — зараз!
Гаспадар шырока махнуў рукой перад сталом, як-бы знаёміў гасьця са сваім сталом, і бомбай выскачыў за дзьверы.
— Я сапраўды галодны, ой, галодны! — прастагнаў Іван Мацьвеевіч, — і гаспадара не дачакаюся.
— Не чакайце! сьнедайце, калі ласка! Выбачайце, што не зрабіла для вас лепшага сьняданьня! — сказала гаспадыня ў роспачы, — выбачайце за вясковыя простыя пачастункі!
Іван Мацьвеевіч не чакаў. Ён пачаў частавацца яшчэ за поўхвіліны да яе запрашэньня.
Гаспадыня глядзела на яго з рэлігійным захапленьнем, з замілаваньнем маткі, якая корміць сваё любае дзіця.
— Ежце! Ежце! — уторыла яна сардэчны акомпанімэнт да яго шчырага чваканьня.
— Ежце! Ежце!
Іван Мацьвеевіч еў. З кожным кавалкам яды ў яго павялічваўся апэтыт, вырастаў у надмерную велічыню. Еў моўчкі з такім відам, што, здаецца, каб цяпер хто пад вакном з гарматы страляў, дык не зьвярнуў-бы ўвагі, можа нават і ня чуў-бы.
Гаспадыня падсоўвала яму смачнейшыя кавалкі, з пяшчотай заглядала ў твар, як на хворага, якому дае лякарства, і ўсё паўтарала ў розных пералівах голасу:
— Ежце! Ежце!
— Во гэта вазьмеце! Во тое!
Яна радзіла, што браць, літасьці прасіла.
У Івана Мацьвеевіча рот напханы і тым, і другім.
Гаспадыня гардзілася, што яе продукты, яе вырабы яму да смаку. Яна разумела, што ён рассыпаўся-б у пахвалу яе таленту, але рот заняты блінцамі…
— А во папробуйце сала! Сала пакаштуйце…
Сала нарэзана вострым нажом у шырокія лісткі — ружовыя, празрыстыя, прыемна пахучыя.
