выабражэньні і яшчэ не ўвайшлі ў жыцьцё праз музычныя інструманты і сьпевы.
Ён адчуваў сябе шчасьлівым, але шчасьце яго было трагічнае. Нібы цень чорных крыльляў вялізнага птуха ўрываўся ў сонечныя блікі: перад яго вачыма мільгалі строгія вочы жонкі. Галоўкі дзяцей — яго родных, любых — сьвяціліся перад ім, як анёлы на малюнку Рафаэля.
Сямён Пракопавіч часта выціраў акуляры…
Вечарам ён паехаў чыгункай у бок Растову.
У поезьдзе, у вагоне зноў людзкі тлум.
… Трэба быць напружным, трэба быць на варце…
Сямён Пракопавіч ляжыць на верхняй лаўцы, адчувае, як імчыцца поезд. Бяжыць наперад разгарачаны жалезны зьмей, і нямаведама, скуль ён зьявіўся і дзе ён спыніцца.
А за вокнамі — ноч.
Часам зірне яна праз вакно каляровым вокам ліхтара, замігцяць іскры ад паравозу і зноў асьлепне шкло сіняй сьлепатою. Тахкаюць калёсы, будзяць стэп:
— Тах-тах-тах-тах.
— Так-так-так-так.
Мабыць, стэп падбірае розныя словы і мэлёдыі пад рытм жалезных калёс.
Мабыць, адзінокі падарожнік, які цяпер вандруе па стэпу, радуецца, што ён не адзінокі, яго вітае жалезны зьмей цягніка часам тонкім сьвістам, часам басавым іржаньнем з чыгунным клёкатам калёс па рэйках…
— Добры вечар, дабрадзею! Тах-тах-тах!
— Добры вечар, казача! Так-так-так!
Мабыць, заўтра стэп будзе сонечны. Па яго аграмадных абшарах вецер будзе сьцежкі пратоптваць і шукаць сьлядоў сівавусых бандурыстых, якія чаломкалі задумёнаму Дону перад тым, як напіцца.
Заўтра будзе сонца і вецер.
Часам праз вакно ўзіраецца ў вагон круглы, яркі месяц…
Ён цяпер у Доне купаецца, срыбрыць хвалі, чэша залатым грэбнем прыбярэжныя чубы кавылёў.
