чыкам у руцэ. Кабета праплыла па ім сінімі вачыма і пашла далей.
Пасажыр уздрыгануўся, пабялеў і заёрзаў на месцы. Ён пазваніў лыжачкай аб шклянку. Падскочыў офіцыянт.
— Дайце рэшты!
Кінуў трохрублёўку і ледзь чутна прашаптаў гэтыя словы. Нібы асьцерагаўся, каб ніхто ў шумлівай вялізнай залі не пачуў яго голасу.
Прыкметна была яго нецярплівасьць. Ён палажыў рэшту ў кішэню паліта, не азірнуўся па бакох і сьпешнымі крокамі вышаў з залі.
Падаў дробны дожджык. Пасажыр ішоў памалу, не зважаючы на дожджык. Відаць было, што яму ўсёроўна куды ісьці.
На выкрык хлапчука «пачысьць бацінкі!» ён махінальна паставіў нагу на падстаўку, потым нават ня зірнуў, якія срыбныя монэты кінуў хлопчыку за чыстку. На прапанову газэтчыка ён узяў газэту, сунуў у кішэню і таксама даў яму срыбную монэту. Кінуў дробязь жабраку, які сядзеў на мокрым памосьце бяз шапкі і гнуў голую галаву да самай зямлі, нешта мармычучы скавытлівым голасам.
Відаць было па ўсім, што пасажыр зусім далёк ад таго, што робіцца вакол. Часам ён з захаванай пад акулярамі апаскай аглядаўся назад, нібы хтосьці за ім гоніцца. Ён сутуліўся, ішоў бокам, як-бы стараўся праціскацца па пуставатай вуліцы сярод нявідочнага натоўпу, каб схавацца як найхутчэй ад пагоні.
… Яна такая самая… — прамармытаў ён. — Не пазнала мяне. Мабыць, і Крушынскі мяне-б цяпер не пазнаў.
Гэта быў агроном, цяпер — Сямён Пракопавіч Мікалаеў, раней — Іван Мацьвеевіч Шапавалаў, нараджоны Антон Сяргеевіч Мятлоў.
Пад новым выглядам і новым дакумантам ехаў на Каўказ. Ён быў вельмі ўсхваляваны. На вагзале сустрэў сваю жонку, Аграфену Макараўну. Яна зірнула яму ў вочы і не пазнала.
Даўно ня было ў яго такіх хваляваньняў, як у апошнія дні: ад сустрэчы з пляменьніцай на спэктаклі да сустрэчы з жонкаю.
… Куды гэта яна едзе? Няўжо Стэфка напісала ёй? Пэўна напісала.
Агроном спыняўся па вуліцах каля вітрын, дзе былі люстэркі, глядзеў на сябе з замілаваньнем, часта мацаў свой бумаж-
