— Што ты зрабіў, дзядзька, з гэтым пакункам?
— Я то нічога не зрабіў, зрабілі чырвонаармейцы. Арыштавалі мяне.
Цыпрук усё расказаў.
— Мой сын Мікола — рабфакавец, кажа, што гэта ваша кортрабанда, што на вас напіша.
— На мяне?! Што ты, дзядзька! Апамятайся! Мала людзей езьдзіць па дарозе. Гэта-ж сьмех. Вельмі шкода мне цябе, дзядзька, што карову прадаў на штраф, але прычым тут я?
Крушынскі гладзіў плячо старога і ўсё гаварыў:
— Шкода, шкода.
Цыпрук усхліпваў:
— Праўда, я і Міколе, сыну свайму, сказаў, што ня ваша віна. Хто будзе губляць такое дабро? Сьмех адзін, ці што?
— Зайдзі, дзядзька, пасьнедаць! А я бягу, часу няма.
Крушынскі пашоў у кузьню, скуль чуваць быў звон малатка.
… І чаго я валокся блізкі сьвет нямаведама куды? — пытаўся сам у сябе стары Цыпрук.
Ён ішоў з Курганішча дамоў. На дарозе нікога ня было. Толькі водаль па сьцежцы дыбаў чалавек.
… Нічога ня будзе з гэтага. Дарма прычапіўся да гаспадара Курганішча. Прыстаў, як бярозавы ліст да…
Кінуў вачыма на дарогу. Зьдзівіўся.
… Нячыстая сіла арудуе?
… Зноў д’ябал круціць?
… Ці не шаптунова работа?
Такія запытаньні задаваў сабе Цыпрук і, як укопаны, спыніўся.
Перад ім каля самых ног ляжала невялічкая белая хустачка, зьвязаная ў вузялок…
… Зноў знаходка, ці што?
У Цыпрука задрыжэлі рукі. Ён азірнуўся па бакох.
… Нікагусенькі няма… Тай чалавек пашоў полем, у бок…
… Не! Пайду…
Цыпрук зірнуў на маладую бярозку, што стаяла застыглая на мяжы, перажагнаўся, плюнуў і, адышоўшы на тры крокі ад знаходкі, адвярнуўся тварам да белай хустачкі.
Рашуча падышоў, нагнуўся і падняў…
У хустачцы шуршаць паперкі.
