Крушынскаму і ня трэба хавацца ад жонкі. Стэфка яму зусім не падабаецца. Ён часта (у адсутнасьці жонкі) прыглядаецца да яе:
… Дзяўчанё, тоненькая, малая. Зусім не ў маім гусьце. Вось, каб рослая, поўная, круглая…
Яго расчуляе толькі яе гладкая, белая шыйка з кволенькімі завіткамі валаскоў, як у дзіцяці…
… У хаце ўсё-ж весялей цяпер: маладое, жывенькае, рухавенькае…
Крушынскі і не спадзяецца, што будзе захоплены маладою дзяўчынаю.
… Ці не старэць пачынаю? У мяне да Стэфкі проста бацькаўскія пачуцьці. Трэба будзе даць ёй шэрсьць на сукенку. А жонцы сказаць, што яна гэта ў Менску купіла. Не выпадае перад жонкай… Падумае чорт ведае што…
Ён зусім упэўнены:
… Так… бацькаўскія пачуцьці. Карміў яе цукеркамі ў дарозе, як малое дзіцянё. Яна шчабятала ўсю дарогу. Я нават туліў яе да сябе, як сваю Настачку…
Гэта яму прыемна: адносіцца як бацька да маладзенькай дзяўчыны. Але па сэрцы разьліваецца сум.
… Значыць, я ўжо старэю, расту ўніз… У мяне бадай такая, як Стэфка, дачка магла быць, каб раней на некалькі год жаніўся.
Раптам злосна круціць галавою:
… Дурныя думкі лезуць у галаву. Я і не стары. Глупства ўсё гэта! Давайце мне іншую дзяўчыну, у маім гусьце — і то доўга валаводзіцца няма калі. Шмат працы ў мяне.
Між волі пры гэтых думках у памяць Крушынскага ўсплывае песьня менская, дарэволюцыйная, кафэшантанная:
|
Дайте мне за руб с полтиной |
Ён пачынае мармытаць гэту лесьню. Яна надае гульлівасьць, бадзёрасьць. Апошнія словы «женщину с огнём!» паўтарае многа разоў. Пераходзіць паволі ад высокага голасу да ледзь прыкметнага шэпту. Нібы кажа замову, робіць сабе амаладжэньне праз «женщину с огнем».
— Якое там «старэю»!
