— Адзін плач тут не паможа, бацюшка, трэба нешта больш разумнае рабіць. І вам, бацюшка, жыць трэба. А як усё ў вас забяруць, дык з чаго жыць будзеце?
Крушынскі моцна пацее:
— Зірнеце на птушак нябесных: яны ня сеюць ня жнуць…
— Ну і капаюцца ў конскім гнаі, корму сабе шукаючы.
Крушынскі сьмяецца пры гэтых словах.
— Навошта вы мне ўсё гэта гаворыце, Язэп Сымонавіч? Я прасіў у вас рыбы, а вы даецё мне зьмяю. Чаго вы ад мяне дабіцца хочаце?
Муха ўсадзіла айцу вострае джала ў самую мякаць верхняй губы. Ён злосна ляснуў сабе рукою ў губы. Сьлёзы пакаціліся з вачэй.
Муха выскоквае цэленькая спаміж яго растапыраных пальцаў і ўпарта гудзіць над яго вухам.
Я хачу толькі аднаго, каб і вам, і ўсёй вашай парафіі добра жылося… Гэта залежыць ад вас, бацюшка.
— Ад мяне?! Не ад бога, госпада нашага, а ад мяне?!
— Ад вас, бацюшка, вядома, і пры божай дапамозе. Ад вашай пакоры…
— І Хрыстос гаварыў аб пакоры. Калі паб’юць цябе ў адну шчаку, падстаў дру…
Муха моцна ўкусіла яго за вуха. Ён ляснуў рукою па вуху і… труп жывёлінкі пакаціўся і завіс у жоўтых хмызьнячкох яго барады.
— Айцец! Гэта-ж вы супроць сваіх сьвятых слоў зрабілі! Чаму-ж не падставілі пад укусы мухі другое вуха?
— Я… я… Моцна падла кусаецца…
— Нічога, айцец. Ваш учынак правільны. Другую шчаку падстаўляюць толькі тады, калі моцны б’ець… Перад моцным, айцец, дапамагае толькі пакора. Аб пакоры я прашу вас…
— Усякі просячы атрымае, а шукаючы знаходзіць…
— Калі так, дык вельмі добра будзе! Мы з вамі, бацюшка, добрую справу наладзім. Я казаў, што новая рэлігія надыходзіць. Зерні ва ўсіх рэлігіях адны і тыя самыя. Толькі каласы трохі інакш выглядаюць. Той самы гарох, але струкі інакшыя. Трэба ўмець лушчыць гэтыя новыя струкі, каб знаходзіць стары гарох. Для новай рэлігіі і новыя духоўнікі патрэбны. Старыя не гадзяцца. Вы нядаўна толькі духоўнікам зрабіліся.
