Пад нагамі сыпчаты сьнег. Ня чуваць, як сані сунуцца па дарозе. Тупат конскіх капытоў глушыцца ў белай мякаці. Сьнег зьверху зараз-жа замятае сьляды.
Сьпераду і ззаду — новая бялёная зямля, па якой яшчэ ніхто ня езьдзіў, не хадзіў. Санкі з канём, з чалавекам вырасьлі на гэтым месцы з зямлі, нарадзіліся тут: белыя, у сьнежным пуху.
У Крушынскага на душы вялікі супакой. Ні сьцебануць каня, ні нават лейцы падцягнуць ня хочацца. Ён сядзіць на санках, трохі зажмурыўшы вочы і, каб хмызьнячкі і хвоі ня сунуліся насустрэч, як дзівосныя здані, падумаў-бы, што знаходзіцца на адным месцы… Хвілінамі і думкі ў яго супыняюцца. Тады ён ня ведае, куды і дзеля якой мэты едзе. Нават забываецца — адкуль ён, хто, і як завуць яго…
А сьнег нізіцца з бяздоньня неба лёгкімі пушынкамі. Хтосьці ўверсе скубе белых лебедзяў і пыліць уніз пер’е. Яно сыплецца, лезе ў вочы, у рот.
Крушынскі смакуе на губах і вачох ледзь прыкметную вільгаць сьнежных краплінак. Увесь аддаецца пяшчотам зімовага вечара. Ня рухае ні рукой, ні нагой, пазірае на мутнаватую бель перад сабою, глядзіць спаміж шчылінак ледзь не заплюснутых на сон вачэй. Адчувае на твары ў зморшчынах каля губ і вачэй застыглую ўсьмешку. Твар траціць звычайную напружанасьць — мякчэе.
У гэтыя хвіліны думак ніякіх няма. Толькі няясныя адчуваньні лезуць на ўзьверх, выклікаюць нібы спрасоньня, урыўкі думак і абразкоў. Спачатку абразкі мільгаюцца, зьліваюцца ў бялявы туман. Потым пераходзяць у слых, у шолахі. Лезуць у вушы здалёк ціхія гукі. Нехта над ім квола і пяшчотна сьпявае і стогне:
|
А-а, а-а, а-а-а… |
Гукі прымаюць афарбоўку рытмічнасьці, уваходзяць у цэльнасьць мілагучвай гамы.
— Гэта-ж калыхальная песьня:
|
А-а, а-а, а-а-а… |
Крушынскі ківаецца ў санках з боку на бок, як у калысцы…
