пераходзіць у рэальнасьць, у зьдзейсьненьне. Нейкая пяшчотнасьць зьявілася ў сэрцы. Дрэвы ў парку, правільныя прысады, сьпевы жаўранкаў нібы гаварылі яму, што вельмі добра жыць на сьвеце. Ён стараўся вызваліцца з-пад гульлівага настрою, які раптам ахапіў яго. Дзеля нейкай настаўніцы зусім не пасуе так радавацца яму — сямейнаму чалавеку, у якога так многа клапатлівых спраў. Успомніў худзенькую, паблеклую жонку і напусьціў на сябе посны, невінаваты выгляд.
— Што-ж вы так задумаліся, мой жвавенькі сваячок?
— Ат, нічога! Ведаеце, столькі клапот у мяне.
— Кіньце клапатаць!
— Калі галава завалена рознымі справамі па гаспадарцы.
У яго сэрцы тымчасам пачало цьвісьці нешта новае, вабнае: «жартачкі, маладая дзяўчына будзе ў Курганішчы…» Гэта няяснае і туманістае адчуваньне вельмі радавала яго.
— Сьвята… сьвята… — сьпявалі птушкі ў парку.
— Радасьць… радасьць… — шорхаў пясок пад нагамі.
Кожную маладую жанчыну, якая праходзіла па дарожцы, ён мерыў вачыма з галавы да ног, узіраўся ў таемнасьць яе вачэй і ўсё меркаваў:
… Ці не такая будзе настаўніца? Ці не падобная да гэтай?
— Заклапочаны сваячок, вочы сапсуеце!
— Кіньце жартаваць, пані Мар’я!
— Ма-а-ро-о-жанае! — пачуўся раптам крык над самым вухам. — Маро-о-о-жанае!
— Ой, спалохалася! Вам, дзядзька Язэп, сапраўды трэба хоць марожаным кроў сваю ахаладзіць. А то пачынаю гарэць і я ад аднэй блізкасьці да вас.
— Нічога. Не згарыцё. Я ўжо астыў. Мне сёлета стукнула сорак год.
— А забыліся, як яшчэ ў мінулым годзе мне мігдалёвыя вочы рабілі?
— Што-ж! Тады мне было ўсяго толькі трыццаць дзевяць.
Ён крутнуў па-заліхвацку вусамі і зірнуў ёй у самыя вочы.
— А цяпер глядзіцё на мяне, як-бы вам усяго дзевятнаццаць? Ой мужу скажу!
— Нічога. Свае людзі. А скажэце, родненькая, тая дзяўчына высокая, ці нізкая?
— Самі пабачыце! Ну, ня лезьце! Дам па руках. Ой, дам!
