— Род Крушынскіх вечна сьпіць — і мой адразу заснуў! — сказала гаспадыня і прысела на крэсла каля ложка Івана Мацьвеевіча, нібы мэдычная сястра, якая зьбіраецца хвораму банкі паставіць.
— Ого! — запротэставаў на словы гаспадыні Іван Мацьвеевіч, — род Крушынскіх якраз ня сьпіць, а дзейнічае на розных франтох: адзін — культурнік па сельскай гаспадарцы, другі — поэта, трэці — профэсар! Усе працуюць на карысьць рэспублікі. І любуешся родам Крушынскіх, і налюбавацца ня можаш, і зайздрасьць бярэ.
Гаспадыні быў прыемны гэты комплімэнт. Яна бліжэй прысунула крэсла да ложка гасьця.
— Нічога супроць ня маеце, што я вам трохі, Іван Антоновіч, выбачайце, Іван Мацьвеевіч, ня дам паспаць? Так цяжка мне. Хочацца з новым чалавекам пагаварыць.
— Калі ласка! Я і спаць не хачу.
— Божачка мой, як усё гэта мне дадзела. Вы ня знаеце, як дадзела. Дзень-у-дзень выпіўкі. Яны-ж майму мужу працаваць не даюць. Вечна адно і тое самае. Чаму-ж гэта вы ў нас ня бываеце? Я вас першы раз бачу.
— Не даводзілася.
— Я ў горадзе бадай усіх знаю, а чаму з вамі незнаёма — проста дзіўлюся, Іван Антонавіч, выбачайце, Іван Мацьвеевіч.
— Бо я рэдка бываю ў Менску, пані гаспадыня.
Ён з боку зірнуў на гаспадыню. Трохі прыкра было, што яна блытае яго імя па бацьку, але ён ня меў часу калі і пакрыўдзіцца на гэту жанчыну. Любаваўся яе вузкімі маленькімі і пульхнымі ручкамі. Яна перабірала пальцамі, нібы разматвала заблытаныя ніткі. Яе твар быў спакойны. Вясёлыя вочы трохі стомлены. Агроном прыслухоўваўся да лёгкіх пераліваў яе голасу. У гэтых пералівах адчуваўся нясупынны кплівы сьмяшок. Кожнае слова купаецца ў стрыманым сьмеху. Пры кожным сказе агроному здаецца, што яна зараз пачне нястрымана рагатаць. Часта мяняліся колеры на руках гаспадыні — яны былі то бледныя, то ружовыя.
Ён ня мог адарваць вачэй ад яе рук. Нібы цэнтр жыцьця гэтай прыемнай жанчыны быў у яе руках. Яму здавалася, што гутарка гаспадыні чуваць не з яе губ, а з рук. Яе голас
