з. Крыму. (Яна пасьпела яму тут-жа пры стале паказаць свой паўдзённы загар на шыі і плячах глыбей тых месц, якія адзначаны вопраткай).
Госьці ажывіліся.
Агроном падняў тост і за Язэпа Крушынскага, культурная гаспадарка якога праславілася на ўсю рэспубліку.
У Крушынскага зышла дрымотнасьць з твару.
— Абавязкова, — сказаў ён — заўтра куплю сто нумароў «Беларускай вёскі», дзе надрукавана аба мне!
Ён прывык гаварыць голасна, як чалавек, што знаходзіцца часта ў полі.
Па твары крытыка была разьліта прыемнасьць: яму добра чуваць былі словы Крушынскага.
— І аб вас у газэтах пішуць? — зьдзівіўся крытык. — Выбачайце, нічога з вашай творчасьці ня чытаў. Як вы падпісваецеся?
— Я ня пішу! — сказаў Крушынскі.
— Язэп Сымонавіч сахою па глебе піша, — вытлумачыў крытыку Іван Мацьвеевіч.
— Парою поэмы піша? Як? Як? — наставіў правае вуха крытык. — Я, як акуратны чытач беларускае літаратуры…
— Не! — крыкнуў яму Іван Мацьвеевіч на самае вуха, — ён піша сахою па глебе! Сельскай гаспадаркай займаецца! Культурную гаспадарку вядзе!
Агроном крычаў нібы ў трубку тэлефону.
— А… Выбачайце, разумею. Вы так вобразна выражаецеся, таварыш… тав…
— Шапавалаў! — крыкнуў Іван Мацьвеевіч так моцна, ажна гаспадыня спалохалася.
2. Вы так вобразна выражаецеся, таварыш Шапавалаў, ажна я думаў, што поэмы піша. Ну і Крушынскія! Увесь род іх таленавіты! Я, як марксыцкі крытык, павінен зазначыць, што калі-б ніхто ня пісаў сахою па глебе, дык ніхто-б і ня пісаў вершаў пяром на паперы. Адна вытворчасьць немагчыма бяз другой. Я, як марксыст…
Крытык доўга гаварыў аб базе і надбудове.
І ў яго, і ў Івана Мацьвеевіча быў вельмі добры настрой: і адзін, і другі вельмі ўзрадаваліся, што незнаёмы.
