Стары аглядаецца па бакох, прыслухоўваецца адным вухам, другім…
Ён уваходзіць у звычайны смак назіраньня.
Дарога сама па сабе яго дужа вабіць. Тыя вербачкі, бярозкі і ляскі, якія бачыў учора, сягоньня сустракаюць яго абапал дарогі, як добрыя сябры.
Цішыня дарогі, пасьля ўчарашняга кірмашовага грукату, урачыстая і глыбокадумная.
Селянін павольна ідзе наперад. Яго цікавіць таксама, што робіцца за яго плячыма, ззаду…
Раптам спыніўся.
Пачуў грукат калёс ззаду. Адвярнуўся. Праз воблака дыму заўважыў фурманку. Яна хутка параўнялася з ім. Спынілася.
З воза ветла ўсьміхаецца «аграмон», які пазаўчора ў яго начаваў. Побач з «аграмонам» сядзіць другі чалавек.
— Зараз наедзе мой фурман; вы, таварыш, з ім пад’едзеце, — кажа агроном да Цыпрука.
Іван Мацьвеевіч з Крушынскім паехалі далей, сьцелючы дарогу белаватым пылам.
— А настаўніцу я абавязкова цяпер з Менску прывязу! А то сапраўды дзеці распусьціліся. Цягаюцца ўсюды, па лесе капаюцца… Адно гора з гэтымі дзецьмі… — кажа Язэп Крушынскі, успамінаючы аб учарашнім «скарбе».
— Так… так… заўсёды мяне слухайцеся і ўсё добра будзе!
Насупроць іх здалёк паказаліся конныя.
Крушынскі пабляднеў.
— Пагранічнікі вечна ёрзаюць, — прагаварыў ён і няпрыкметна для Івана Мацьвеевіча выкінуў з каляскі мяккі пакунак.
… Калі «свае» пагранічнікі, тады самі прынясуць мне гэты пакунак, — падумаў Крушынскі — а калі «чужыя» — чорт з імі!
Пагранічнікі пад’ехалі бліжэй.
Крушынскі хацеў сажмурыць ім адно вока ў знак сяброўства.
… Не… «чужыя», ліха на іх…
— Стойце, таварышы! — крыкнулі строга пагранічнікі. — Куды едзеце?
— У Менск.
— Што вязеце?
— Паглядзеце!
