Іх зьвязала ў гэты міг узаемная сымпатыя, нібы ў хлапчукоў-падлеткаў, якія апынуліся ў кампаніі дарослых людзей.
— Адна бяда, не бяда, але калі іх нападзе цэлая капа, дык ня ведаеш, дзе дзецца! — казаў стары гаспадар. — Зьнімі, дзядзька торбу з плеч!
— Бойся бога, пане гаспадар! Гэта-ж праўда, што адна бяда не бяда, — узрадаваўся Цыпрук: да яго чалавек па-чалавечаму загаварыў…
— А якая ў мяне бяда? — як-бы запытаўся стары гаспадар у Цыпрука, — такая, братку, бяда, што і людзям брыдка паказаць, як скулу на паганым месцы. Вось, прыкладам, сын у мяне. Марцінам завецца…
— І дзякаваць богу… — устаўляе слова Цыпрук.
— За усё мы павінны дзякаваць богу. Але сын мой во ўчора жаніўся…
— Гэта кепска, ці што?
— Жаніўся. Але ня так, як людзі жэняцца.
— А што? Бяз шлюбу?
— Горш таго. Вунь глянь: сядзяць, абняўшыся, на дварэ, каб іх ліха ды бяда абдымалі!
— Няможна так, пане гаспадару! Маладыя яны — няхай цешацца. Самая любасьць цяпер у іх. І мы былі маладымі, ці што?
— Але мы так ня дурэлі. Гэта-ж мой Марцінка за жонку сабе жыдоўку прыдбаў…
— Жыдоўку?!
Цыпрук выставіў на старога спачуваючыя вочы.
— Во то-та-ж. Кажу я сыну: гэта яшчэ поўбяды, але ж яе, жыдоўку, хрысьціць трэба — тутэйшага каваля Лейбы дачку.
— Так, хрысьціць трэба. Згодзен…
— Ты дык згодзен, але яны, каб на іх тры пагібелі і адна трасца і то мала, нязгодны…
— Во гэта горш… Новы сьвет настаў, ці што?
— Гэты новы сьвет нанёс сюды сын шаптуна, Язэп Крушынскі.
— Ці ня той самы, да якога аграмон езьдзіць, ці што?
— Той самы. Ён то чалавек ня кепскі. Сыпле грошы направа і налева, але ліха яго з грашыма! Баламуціць народ. І ўсе тут за яго гарою стаяць. Разыкоўны ён чалавек, гэты Крушынскі.
