чаго Цыпрук можа ў выабражэньні дамалёўваць як гэтыя дошкі і кавалкі дрэва, якія ператварыліся цяпер у новыя формы, у новае жыцьцё, зьмяшчаліся раней у жывым целе хвоі, асіны ці дуба. Цыпрук, паводле слаёў, дагадваецца — ці з камля ўзяты кавалак, ці з сярэдзіны, ці зьверху. Старым спрактыкаваным вокам ён можа вызначыць, паводле слаёў, якога веку было гэтае дрэва. Адчуваецца сувязь між першапачатковай і цяперашняй формай рэчаў, якія ў выабражэньні селяніна жывуць асабістым жыцьцём.
Памірае сонца.
Праз вокны прасейваюцца ў хату апошнія жаўтаватыя праменьні. Дробныя пылінкі ў асьвечаных кволым сонцам дарожках гойдаюцца цэлымі роямі, млеюць, заміраюць у паветры мільёнамі бліскучых крапінак.
Недалёка за сьцяною хрыпіць балотная птушка. Яе голас урываецца ў колеры сонечных адсьветаў гукавой ілюстрацыяй.
Колеры пачынаюць, бляднець, вянуць і губляцца ў шчылінах. Сымфонія фарбаў адыходзіць у далячыню на многа-многа міль, губляецца недзе ў прасторах, дзе, нявідочна для вока, жыве ранейшым жыцьцём.
Сонца сканала.
У рэдкім ельніку завандраваў поўзмрок.
У хаце пацямнела.
Ціха, бяз слоў і бяз спрэчак расплацілася кабета за лекі: выняла з-за пазухі кавалачак палатна, у якім заверчаны грошы, палажыла на стол. Вывела на двор супакоеную дзяўчыну.
Толькі цяпер Сымон Чарнюк зьвярнуў увагу на Цыпрука.
Толькі цяпер Цыпрук успомніў свае зубы: старому нялоўка. Зубы цяпер зусім не баляць… Ён пачаў прыслухоўвацца да іх, давай зьлёгку скрыгатаць імі, усунуў палец у рот — зубы як-бы ніколі не балелі…
Сымон Чарнюк на яго грозна зірнуў:
— Ну, чаго прышоў?
Ад вачэй Сымона, ад іх калючых праменьняў Цыпруку не па сабе.
— Зубы баляць… — мармыча ён і адварочваецца ад Сымонавых вачэй, нібы ад няпрыемнага дымнага агню.
— Маніш, падла, дылда старая! — хрыпіць ад злосьці Сымон. — Мяне не падвядзеш.
