— Добра! Пачынаю! «І шумэ, і гу…» Толькі дружа, глядзі, дзяржыся рукамі за тубарэт — і ні з месца! Шутка прывычная…
Фэльчар яшчэ раз паглядзеў селяніну ў рот.
— Ну і зубы ў цябе — конскія, здаровыя. Ага! вось ён! Гад гэты… Зладзюга… Мы яму задамо дыхту!
Усунуў тонкія сталёвыя абцугі.
— Ківаецца шэльма, як стары жыд пры малітве. Мы яго… Цап! штука прыв…
— Ой, ой!
Цыпрук крыкнуў немым голасам і схваціўся рукамі за рукі фэльчара.
— Ой, ву-ой!
— Такога ўгавору ў нас ня было, — пакрыўдзіўся фэльчар. — Мудрыя церпяць. І пан Езус цярпеў… І вісеў на крыжы, як комуністы ў белагвардзейскім лягеры.
Фэльчар зноў прыняўся за работу.
Селянін пакрыўся потам. Цяжка сапеў.
— Вуай! — крыкнуў Цыпрук, як дзіцё, якое толькі што нарадзілася, і падскочыў на месцы.
— Ох, ты! — зазлаваўся фэльчар — сам вінават, што зуб даўся папалам. А, здаецца, ня той, за які браўся… Штука прывычная… Паласьні рот гэтай чырвонай жыжай. Адсапніся…
Фэльчар падсунуў шклянку.
Цыпрук паласкаў рот і пачаў выць, скавытаць дзікім, немым голасам.
— Ву-а-ай… О-о-о-ой… Ая-ё-о-ой…
— Што сеяў, то і жні, — апраўдваўся фэльчар. — Казаў-жа табе: сядзі спакойна. Трэба было сядзець!
— Такімі абцугамі і сківіцы мог мне выкруціць, ня толькі здаровы зуб паламаць, — сыпаліся праз выцьцё словы Цыпрука.
— Дай сюды! Я цяпер ужо ведаю, дзе хворы зуб…
Цыпрук падняўся моўчкі.
Акуратна абматаў хусткай твар.
— Прышлю табе праз унука старыя граблі, дык будзеш зубы рваць у грабель.
Цыпрук выняў з кішэні дзьве грыўні і палажыў на стол.
Фэльчар мармытаў:
І шумэ, і гудэ…
Цыпрук стукнуў дзьвярыма і вышаў.
