— А праўда, згадзілася баба, — усяго пяць вёрст да Моркаўкі!
Стары Цыпрук сам запрог каня. Паехаў.
У дарозе зубы яшчэ мацней разгуляліся.
… Ня ведаў я дагэтуль, што ў мяне зубы ёсьць, ці што? А во маеш сабе пацеху на старасьць — зубы!
Цыпрук заплыўшымі ад болі вачыма злосна паглядаў на крыж каня. Прыехаў.
На шчасьце, у старога фэльчара ня было пацыентаў.
Стары, адзінокі фэльчар сядзеў пры стале супроць недапітай пляшкі гарэлкі. На канапе адпачывала гітара.
На высьлізнулае з-пад хусткі «дзень добры!» фэльчар падняўся, пільна зірнуў на Цыпрука і сказаў:
— А, зубы? Штука прывычная!
— Якая там прывычная?
Фэльчар пачаў разважаць спакойным тонам:
— Спачатку абмазгуем, як і што, а потым возьмемся за дзела. Ого — зубы! З болем яны вырэзваюцца ў дзіцяці, з болем іх прыходзіцца вырываць у сталага чалавека, каб на той сьвет пайсьці бяззубым. Быццам перад сьмерцю чалавек толькі што нарадзіўся.
— Навошта гэты боль?
— Як навошта?! — зьдзівіўся фэльчар. — А з чаго-б наш брат жыў? Падыходзь бліжэй, дружа!
Цыпрук пасунуўся да фэльчара.
— Ды скінь анучы з цэры! Абматаўся імі, як тая баба. Не падобен-жа ты, пане дабрадзею, да чалавека, а да нейкага ня тое ды ня сёе, ня тут кажучы. Ну, годзе стагнаць…
Цыпрук разматаў хустку. Бародка зьлямцавалася, падрабнела.
— А-а-а-у-вой-у-вой…
— Пакажы, пакажы, дружа! разяў ляпу!
— А-а-а! у-у-у!
Цыпрук матае галавой, расчыняе рот і паказвае закарэлым крывым пальцам у правы бок рота:
«Во-во-во»…
Фэльчар падводзіць селяніна бліжэй да вакна. Доўга ўглядаецца ў яго цёмны рот. Ківае галавою. Жмурыць маленькія вочы і як-бы сам з сабою гаворыць:
