XI
У прасторы летняга дня сонца наліло мядовы сок. Над паласамі аўсоў зіхаціць ледзь прыкметны для вока залацісты сонечны пылок. Па лясных хрыбтох, па чулых вершалінах хмызьнякоў вандруе дзень; заглядае ва ўсе шчыліны, наводзіць глянц на адзінокія бярозкі. Яны дрыжаць сарамлівыя ў кужэльных сарочках і ня ведаюць, дзе схавацца ад аграмадных хвой, укутаных у бурыя дарожныя бурносы.
Вандруе дзень.
Ён сыпле-сее з нявідочных пазух у прыдарожны хмызьняк, нібы сейбіт зерня, гучна-сьпеўны дождж жаўранкаў і вераб’ёў.
У багне каля гразкай грэблі кіпіць жыцьцё. Сьвяткуюць сонечнае сьвята балотныя кветкі і траўкі. Між сакавітым аерам і густым трысьцём разьмясьціліся сямейкі белых вадзяных лілей. Яны ўтаропілі ў сонечнае полымя сьнежныя гладышыкі, углядаюцца ўгару да ахмяленьня, да сьляпоты. Кожная жылка на пілюсткох сьвеціцца правіднай вузенькай, як валасок, сьцяжынкаю. На кожным лісточку — цэлы лес такіх жылак. Вока можа заблудзіцца ў іх…
А водаль на мяккіх травяністых купінках-булках туляцца густыя грамадкі сініх, жоўтавокіх незабудак. Іх вельмі многа абапал грэблі.
Матылькі і вялізныя мухі з празрыстымі крыльлямі мітусяцца ў сонечнай мяцеліцы, кружацца над расьлінамі ў ціхі віхор і ня могуць нарадавацца яркімі колерамі і сьветлым цяплом.
А водаль грэблі і далей адпачываюць на купінах тонкія ляшчыны, сумныя вольхі і чулыя асіны.
А за імі разгарнулася балота, цягнецца-цягнецца ўдаль роўным абшарам аж да рэчкі. Балота скрозь абрасло шчацінай высокай травы, цьвёрдай і вострай, як шкло.
Часам вятры насоўваюць на свае плечы шэра-мутныя сьвіткі хмурых воблакаў і пускаюцца брысьці па балоце. Тады дрыжыць цьвёрдая шчаціна травы, і зморшчыны праходзяць па бяльмістых рудаўках. Туляцца вятры да зямлі, шумяць і сьвішчуць і месца сабе не знаходзяць. Пішчаць жаласьліва балотныя птушкі. Уніз, бы камень, падае драпежны аграмадны каршун.
Каля грэблі трохі падсохла.
