і дома зьем. Вылезу з-пад ложка — і зьем! Выскачу з-пад печы — і зьем. Выбегу з хлева — і зьем… В-в-у-у-у! Ціханька, бяз крыку і плачу ўцякайце! В-в-у-у-у!
Дзеці дрыжаць.
Прыслухоўваюцца да кожнага слова невядомай баечнай істоты.
Адкуль чуваць гэты голас?
— Не аглядайцеся! — строга кажа невядомы.
Дзеці сьціснуліся ў адзін камячок, нібы ў венік з тонкіх бярозавых галінак. Пусьціліся наўцёкі з лесу — далі лататы.
Да разбуранага гальля і яловых лапак падскоквае чалавек.
Ён зьбянтэжаны, з хітрай усьмешкаю на твары, з аганькамі ў бліскучых вачох.
Рахмілька.
Ён аглядаецца ва ўсе бакі, прыслухоўваецца і хутка пачынае зьбіраць раскіданае дабро…
Запакоўвае ў драўляную скрынку і шпарка нясе ў іншае месца.
У працягу дваццаці хвілін забірае адгэтуль усе скрынкі. Разбураная куча яловых лапак і гальля зноў ляжыць па-ранейшаму…
Нічога тут ня здарылася…
Рахмілька, крадучыся, выходзіць з другога боку лесу. Абмінае сенажаць, поле. Вось ён на камяністым гасьцінцы. Бяжыць дахаты, бярэ свой кавалёўскі раменны хвартух і агародамі ідзе праз вёску ў кузьню Язэпа Крушынскага.
Рахмілька разьдзьмухвае агонь на горне.
Пані Ганна ў агародзе. Яна чуе звон малатка ў кузьні, ідзе ў хату і будзіць мужа:
— Ідзі, Язэп, нешта Рахмілька майструе. Трэба сярпы прывесьці да парадку. Жніво не за гарамі.
Язэп Крушынскі пабег у кузьню.
— Што здарылася, Рахмілька? Ты лепш паспаў-бы ўдзень. Сягоньня-ж ўсяночная будзе…
— То-то. Ліха здарылася. Нешта пацягнула мяне сягоньня туды…
— Ну, і што там бачыў?
— Дзеці там гулялі…
— А, каб іх ліха. — Там?!
