| 40.
|
|
41.
|
|
| 42.
|
|
43.
|
|
| 44.
|
|
45.
|
|
| 46.
|
|
47.
|
|
| 48.
|
|
49.
|
|
| 50.
|
|
51.
|
|
| 52.
|
|
|
| 53.
|
|
54.
|
|
Дабываньне корня з адначленаў.
§10. Корнем[1] данага ліку называем новы лік, які трэба падняць у ступень паказальніка корня, каб атрымаць даны лік, напрыклад:
На аснове §6, вывядзем наступныя правілы знакаў пры дабываньні корня з адначленаў:
1) корань няцотнае ступені мае той самы знак, што й дадзены лік, напрыклад:
2) корань цотнае ступені з дадатнага ліку мае два значэньні: адно — дадатнае, другое — адмоўнае, напрыклад:
Каб паказаць, што корань цотнае ступені мае два значэньні, якія розьняцца знакамі, пішуць звычайна перад корнем падвойны знак
; значыцца:
,
.
- ↑ Знак корня
, які паходзіць ад літары r (першай літары лацінскага слова radix, што значыць «корань») быў уведзен нямецкімі матэматыкамі Крыштофам Рудольфам (Rudolff) у 1525 г. і М. Штыфэлем (Stifel) у 1544 г.