У двох апошніх выпадках мантыса ёсьць дадатная, а азнака — адмоўная; дзеля гэтага заместа
пішам знак — угары над азнакай, каб паказаць, што знак гэты належыць толькі да азнакі.
З прыведзеных прыкладаў бачым, што:
VI. Азнака лёгарытму дзесятковага дробу заключае столькі адмоўных адзінак, колькі нулёў мае дроб на пачатку (уключна з нулём перад коскай).
§84. Лёгарытмы Брігга былі вылічаны з дзесятковымі цыфрамі. Аднак-жа пры звычайных вылічэньнях элемэнтарнай матэматыкі выстарчаюць лёгарытмы пяцёх і нават чатырохцыфровыя.
Апішам пяцёхцыфровыя табліцы лёгарытмаў Пржэвальскага.
Першая старонка табліц (у кніжцы 29-ая) заключае лёгарытмы ад да (уключна). У слупкох пад літарай знаходзім лікі; пад словам — адказваючыя ім лёгарытмы (мантысы).
Наступныя старонкі (30-59 уключна) заключаюць лёгарытмы лікаў ад да (уласна кажучы, толькі мантысы, бо азнаку кожнага лёгарытму можам знайсьці без табліц). На кожнай з гэтых старонак у першым слупку (пад літарай ) знаходзяцца тры першыя цыфры данага ліку, чацьвертую цыфру ліку шукаем у першым радку (цыфры ).
§85. Калі-б мы, напрыклад, хацелі знайсьці мантысу лёгарытму ліку то шукаем на стар. 42 пад літарай радок з трохцыфровым лікам і старчавы слупок з цыфрай угары. На перасячэньні гэтага радка са слупком знаходзім апошнія тры цыфры мантысы а першыя дзьве знаходзім у слупку пад нулём крыху вышэй. Значыцца, уся мантыса нашага ліку ёсьць А дзеля таго, што лік складаецца з чатырох цэлых цыфр, дык азнака яго лёгарытму будзе і ўвесь лёгарытм будзе:
Маючы лёгарытм ліку можам знайсьці лёгарытмы лікаў ў і г. д. разоў большых або меншых, адпаведна павялічваючы або зьмяншаючы азнаку. Такім чынам:
| і г. д. |
У падобны спосаб знойдзем, што:
Пры вылічэньні лёгарытму бачым, што поплеч з трома апошнімі цыфрамі мантысы ёсьць зорачка; гэта значыць, што першыя дзьве цыфры трэба ўзяць з наступнага раду, г. ё. Такім чынам
