Перайсці да зместу

Старонка:Элемэнтарная альгэбра (1922―1924). Частка II.pdf/102

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная



(пры ),

гэта значыць:

граніца,[1] да якой імкнецца сума бяскрайна-вялікай колькасьці выразаў ўзрастаючай прогрэсіі, ёсьць бяскрайнасьць.

II. Калі прогрэсія спадаючая, то г. ё. ўласьцівы дроб, які, пры падняцьці ў ступень (дадатную і цэлую), зьмяншаецца. Па меры ўзросту колькасьці выразаў сумножнік а разам з ім і здабытак зьмяншаюцца і, пры бяскрайна-ўзрастаючым можа стацца меншым ад кожнай адвольна намі выбранай велічыні, г. ё. зробіцца бяскрайна-малым.

Тады й сума выразаў спадаючай прогрэсіі, якую выражаем формулай

імкнецца да пэўнай азначанай граніцы, а мянавіта да

Сапраўды:

або

Але, як мы ўжо заўважылі вышэй, пры ёсьць велічыня бяскрайна-малая, г. ё. імкнецца да нуля:


Адсюль:
(пры ),

г ё. Граніца, да якой імкнецца сума выразаў спадаючай геомэтрычнай прогрэсіі, калі лік бяскрайна ўзрастае, ёсьць дроб

ў якім ёсьць першы выраз прогрэсіі, а множнік. Гэтую граніцу звычайна называем сумай выразаў бяскрайна-спадаючай прогрэсіі.

Напрыклад, сума выразаў прогрэсіі

у якой

  1. limes па латыні значыць «граніца».