|
Эх ты, лета гарачае, бурнае!
Ажыўляеш ты поле і луг.
Люба, думкі пакінуўшы хмурныя,
На сьвет выйсьці ды глянуць вакруг.
Шум стаіць над лясістай дуброваю,
Быццам рада аб нечым ідзе;
Рэчка, ў прысадзь схаваўшысь альховую,
Бурліць; рыбка плюскоча ў вадзе.
Ў збожжа ўсякае ніва прыбралася —
Хараства там якога няма! —
Як зялёны дыван, распласталася;
Шопат нейкі плыве ад жытца.
Колас з коласам гутарку дзіўную
Завялі, бы на хмары злуюць;
Песьні жаваранкаў пераліўныя
Замаркоцяцца, спаць не даюць.
А лагі, а гумнішчы, аселіцы?..
Вось абняў, прытуліўся, ляжы…
Хто з вас, хто ня любіці асьмеліцца
Ўлетку сьвет ад мяжы да мяжы?..
Дай-жа, лета, мне веру магучую,
Што калісь сваю долю найду,
Дай мне песьні пець сілу жывучую,
Дай працівіцца крыўдзе і злу!
|
