Старонка:Шляхам жыцьця (1923).pdf/76

Цікавым вокам і душою
Шмат пераняць чаго там можна,
Як там усё само сабою
Жыве паважна, асьцярожна.
Там зьвер туды-сюды шнуруе,
На ветцы птушка там трасецца,
Там хвойка з хвойкаю талкуе,
Як дзе кума з кумой на рэчцы.
Зімой сапе сьцюдзёнай думай,
Улетку песьнямі уп’ешся,
А ў восень там, ах шумы, шумы,
Ня чуй — сьлязою абліешся!
Няхай-жа сьвісьне ў ім сякера:
Застогне бедны ён, застогне…
О пушча, цёмная няўмеру,
Чыя душа з табой ня дрогне?!

---

Бор.

Цёмна і хмарна, хмарна і цёмна,
Як ноч, пустынна раскінуўся бор;
Горда над нівай высіцца соннай,
З небам вядзе патайны разгавор.

Глуха нясуцца вольныя шумы,
Веткі касматыя гнуцца, трашчаць;
Родзяцца ў сэрцы дзіўныя думы,
Хочацца пушчу падслухаць, паняць.

Што ты, аб чым ты, бор неспакойны,
Гэткую гутарку ў шуме завёў?
Ці сваей доляй ты недавольны,
Ці што ня так ты на сьвеце знайшоў?

Можа ты ўбачыў сьлёзы нядолі?
Можа дзяцей тваіх недруг пацяў?
Можа пачуў ты звон путаў няволі?
Можа няшчасных жыцьцё ты паняў?