Старонка:Шляхам жыцьця (1923).pdf/52

То там, то сям запаланее
Іскра над скованаю шыяй;
Наскоча пошасьць трупавея, —
І царства ночнае шалее,
Над курганамі зьвяр’ё вые.

---

Беларус.

Сеў, як той крыж на расстаі,
Сярод пушч і поля,
Злажыў рукі і чакае
Усё нейкай долі.

Ўстане-ж, пойдзе полем, логам,
Будзе дыхту, будзе:
Пачапаў тупым нарогам
Кургановы грудзі.

Лом з крыжоў магільных звале,
Бульбу падпякае…
Пад’еў, сеў, як крыж, і далей
Долі ўсё чакае.

А ці-ж прыдзе доля гэта,
Трудна адгадаці,
Пакуль толькі з лета ў лета
Пляце яму лапці.

---

Ці-ж ня доля мая?!..

І на што-ж мне воля вольная,
Залатая, расхахольная? —
Цемняком пайду сьляпы я
На дарожкі крыжавыя!
Эх ты, доля мая,
Маю волю ўжо я!