|
Не для нас, не для нас распускаецца
Гэты сад, гэта вішня, чарэсьня,
Не для нас, не для нас разьліваецца
Салавейкава звонкая песьня…
Сонца паліць нам грудзі збалелыя,
Ніва ласкі над намі ня мае,
Пот ліём па лугох мы дні цэлыя,
Ці-ж тут міла і песьня якая?!
З дня на дзень, з году ў год, як пакутнікі,
Б’ёмся, гінем і шчасьця ня бачым;
Працай жывяцца нашай прыблуднікі,
А мы толькі ўздыхаем і плачам…
|
