Старонка:Шляхам жыцьця (1923).pdf/39

Што мне-б крыўдай ня сушылі
Леты маладыя?

Дзе ты, любая дзяўчынка,
Роўная цьвяточку,
Што мне зачыніла-б вочы
У вапошню ночку?..

Што было, што не, — сплыло ўсё,
Як вадзіца ў мора,
Засталіся толькі думкі
На бяду, на гора.

Засталіся толькі песьні,
Ды што з імі будзе:
Доля смуткам аплятае,
Сьмехам бэсьцяць людзі.

---

Да моладасьці.

Ты скажы, скажы,
Мая моладасьць,
Што дала ты мне,
Сыну хамскаму?
Ой дала ты мне
Скарб нязьмераны:
Сілу моцную,
Неўгамонную.
За труды мяне
Не адхваляцца,
З мазалёў, крыві
Не аддзівяцца.
Дзе мой капне пот, —
Дзірван, пасека
Шуміць коласам,
Урадлівасьцяй.
Сенажаць-трава
Ляжа покатам,