|
Адсякалі зубамі, прыбівалі штамплямі
Жмені пораху й шроту удвое.
— „Пане! — так казак кліча, — нейкі чорт мною смыча,
Не магу я застрэліць тэй дзеўкі:
Як свой курак адводзіў, я ўздрыгнуў бы’ на лёдзе,
І зьляцела сьляза да панэўкі“.
— „Ціха!… Кінь, хаме, кракаць, я научу цябе плакаць…
На, тут з порахам гданскім сакеўку;
Ўсып падпалу — а жыва, ногцем шчысьці красіва,
Ды ў свой лоб стрэль ці ў гэтую дзеўку.
Ўправа… вышай… памалу… жджы майго самапалу:
Жаніха перш зьмяту назаўсёды!…“
Ўзьвёў казак курак, сцэліў, не чакаючы стрэліў,
І ўгадзіў ў самы лоб ваяводы.
|
