|
II.
Шоў вёскай тэй падарожны,
Чэзла дзе струньніца так,
Шоў і ў хаціну трывожна
Сьмеліцца стукнуць бядак.
Зважна дамок адчыніўся.
Просіць гасьціць гаспадар…
Скрыпка пад трамай… зьдзівіўся…
(Быў падарожны — пясьняр).
Цягне скрыпулю з-пад трамы,
Пыл абмятае палой, —
Струны заенчылі самі,
Жаляцца самі сабой.
Льюцца пясьнярскія словы,
З дошкай ліповай пяюць,
Зьвесіўшы людзі галовы,
Слухаюць, думкі снуюць.
III.
„Доўга шукаў цябе, скрыпка“, —
Гэткая песьня плыве, —
„Быў без вадзіцы я, рыбка,
„Ягадка ў буйнай траве.
„Рвалася сэрца і думы
„Гэт, да нязгадных сьвятліц,
„Клікалі хвойныя шумы,
Клікалі шэпты крыніц!
„Клікалі… Поўнілісь грудзі
„Смуткам надзей і трывог…
„Шоў між людзямі ў вадлюдзьдзі,
„Што мог, і то ўжо ня мог!
„Вёску мінаў я за вёскай,
„Плёўся праз выдмы, кусты;
„Трэбала, трэбала свойскай,
„Музыкі свойскай, як ты.
VI.
„Слаўся, сьвятая дабыча!
„Пан я сягоньня ўсіх ніў!
|
