|
Хто там стогне так на ўзьмежку,
На капцы у полі?
Як згубіўшы к долі сьцежку,
Як ня знаўшы долі.
Ці там вецер водзіць гулі
Так па самагубе, —
Бы сваё дзіцё матуля,
Песьціць ды галубе?
Ці над бацькаўскай магілай
Жаліцца сіротка,
Ці сваей шукае мілай
Хлопец-адзінотка?
Ой, ня плача брат над братам
На мяжы кургана,
А бядуе так душа там —
Зьвязана, скавана.
Хто умее слухаць, — можа
Шмат пачуць чаго там;
Як прычытвае, нябожа,
Бы Лазар пад плотам.
Ня жылося мне даўней так,
(Льецца гэткі голас),
Не такі мой быў палетак,
Іншы меў ён колас.
Шла мая ў даль дзіва-сіла,
Як-бы хвалі Нёмну;
|
