Старонка:Шляхам жыцьця (1923).pdf/184

Паляўнічы і пара галубкоў.

(Легэнда з індыйскай кнігі Магабгарата ^[1]).

Пасьвячаю прафэсару Б. Эпімах-Шыпіле.

Ў Магабгараце, кнізе Інд, якой лет тысячы тры лічым,
Такая повесьць там стаіць аб галубкох і паляўнічым.

I.

Быў чалавек, якога ўсім было заняцьцем — паляваньне;
У лесе, ў полі дзень і ноч, як быццам ляжа там і ўстане.
За птушкай птушку лове ён са хцівасьцяй благой у змове, —
На рынак цягне прадаваць, — прадасьць, і ўзноў ідзе і лове.
Пануе ў пушчы, бы ў якім сваім за хатай агародзе,
Ў сям’і крылатай пуд і страх сілом і клеткаю наводзе.
Паміж бацькоў, паміж дзяцей птушыных сее ён разлуку,
Ні ласкі к ім ні жалю к ім ня меў, ня знаўся з іхняй мукай.
З сумленьнем дружбы не вядзе да крыўд і мук яму зло сватам;
Закон багоў яму ні ў што; з душы і сэрца вечным катам.
І доўга так палюе ён, зьнімае так ахвяры ў клеткі,
Ажно прыпадак немалы спаткаў яго ў пустыні гэткі:

II.

Дня аднаго ў кустох блудзіў і лёгкага выглядваў хлеба, —
Пагоду ясную і дзень на ноч зьмяніла бурай неба.
За хмарай хмару валакло, а грозна, чорна, бязустанка;
Пярун ляцеў за пяруном, што міг — маланка за маланкай.
Ліло, як з рэшата, дажджом, раўняла нізкі дол з узгорам,
І лес і поле абняло, як пеклам, як шалёным морам.
Заціхла птушка, зьвер заныў; лес-хата — ўжо ня быў ім хатай…
За грэх караў зямлю, ці што, так грозны Сатакрата.

1. Кнігі Магабгараты — гэта адна з найстарэйшых і найвялікшых поэм сьвету. Створаны яны індыянамі болей трох тысяч год таму назад і зьмяшчаюць у сабе каля 220.000 радкоў. У Магабгараце, апрача навучальных і духоўна-моральных філязофскіх твораў, шмат ёсьць і прыгожых поэтычных вобразаў. З іх найпрыгажэйшы — „Наль і Дамаянці“ — вельмі добра перакладзены на польскую мову А. Лянге. Легенда-ж а паляўнічым і галубкох ня ёсьць даслоўны пераклад з індыйскае мовы; я ўзяў толькі аснову гэтай аповесьці і болей-меней захаваў форму санскрыцкага вершу — „шлёкі“, якой усе кнігі Магабгараты напісаны.
   Сатакрата — стараіндыйскі бог.Я. К.