Старонка:Шляхам жыцьця (1913).pdf/63

II. Па межах родных…

Па межах родных і разорах,
Пад небам зводна-неспагадным,
Спакоем воджэны век здрадным,
Сную, і нейкі са мной шорах.

Са мной, за мною ў сьлед сум-вораг
С глухім нашэптам непрынадным:—
Як ты ня хочэш быць праглядным—
Сягоньня ўсё тут—як і ўчора-х!

Усё жыве тым самым богам,—
Так сама шумнае прадвесьне
Усей ня зводзе з гонеў плесьні…

Араты ўсход нясе адлогам:—
Курган чапаючы нарогам,
Ня ўспомне прадзедавай песьні.

---