Старонка:Шляхам жыцьця (1913).pdf/106

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Гэта старонка была вычытаная

Над табой, нада мною,
Над нешчаснай зямлёю.
Не пужайся-ж ты крыкаў
Непагоды вялікай…
Нас Бог крыўдзе з людзямі,—
Восень плачэ над намі.

|}



С табою…

С табою спаткаліся ў лесе:
Багун і чарнобель к нам слаўся,
Сьмеяўся пушчар, а у сьмесе
За ценем цень новы снаваўся.

За намі, прад намі снавалі
Павучные, бледные цені,—
Мяне у палац зазывалі,
Цябе у сьвятые прадсені.

Сьвятая пасьцель небасхілу,
Крывавай імглой заплывала,
Пасад заручальны магілай
Пуціна сьлепая хавала,

Пуціна была, мы і тую
Згубілі, як лепей—не зналі:
Ці маем шукаці старую,
Ці к новай блукаціся далей?



Заручыны.

Далёкай, нялегкай сьцяганы хацьбой,
Пад хвойкай высокай мы селі с табой,
Як цар і царыца;
Шурпаты не жаты сох верас ля ног,
Спаў белы сплясьнелы пад шышкамі мох,
Над цёмнай крыніцай.