Гэта старонка не была вычытаная
6
Капейку да капейкі,
глядзіш — сабраў рубель.
Ня скрыпку ці жалейку
купляем мы сабе.
Імкнемся ў родным краі
старое сьцяць ушчэнт.
Начыньне мы купляем,
купляем мы цэмент!
Мы ўзводзім рыштаваньні —
працоўнай сілы шмат!
Але адно, як глянеш, —
ці-ж мала ў нас растрат?
А колькі хлебаедаў
На карку у нас сядзяць?
— А ўсе свае патрэбы
мы самі зможам сьцяць?
Эх, людзі, людзі-п‘яўкі —
іх спэцыяльны штат.
