Кроплі разам, згодна, жвава,
Пояць ўсё, што хоча піць:
Збожжа, дрэвы[1], кветкі, травы,
Вулкі хочуць затапіць,
Б’юць у стрэхі, мыюць шыбы,
Мыюць хаты, мочаць сад,
Ў рэчцы спожыў маюць рыбы…
— Хто ў прыпар дажджу ня рад?
Сьцішаецца,
Зьмяншаецца,
Унімаецца.
— Няма!
І слонка[2] паказалася,
Маўляў, само купалася;
Прыемна усьмяхаецца,
Блішчыць, пераліваецца,
Яскрава адбіваецца
На траўцы, на лісточку,
На вулачцы, ў садочку.
Зямля ўздыхае поўнымі,
Шчасьлівымі, чароўнымі
Грудзямі усіма.
|}
|
Песьня. Прыказала сонца ветру Прамаўляла: „дай жывёлам І ўзыйшло ў бліскучай шаце[3] Не сядзіцца ветру у хаце — Карагоды хмар па небе Прамаўляла дзеўча сэрцу — Не хадзі к другой, ў залёты Лугавой лілеяй дзеўча А няверны той удаўся З млынароўнай жарты строіць Ой, з-за хмарак ясна сонца |
|
Сын. Гэй, у чыстым полі ды ня сонца грэе, |
